BUSCAR POETAS (A LA IZQUIERDA):
[1] POR ORDEN ALFABÉTICO NOMBRE
[2] ARCHIVOS 1ª, 2ª, 3ª, 4ª, 5ª 6ª 7ª 8ª 9ª 10ª 11ª 12ª 13ª 14ª 15ª 16ª 17ª 18ª 19ª 20ª y 21ª BLOQUES
[3] POR PAÍSES (POETAS DE 178 PAÍSES)

SUGERENCIA: Buscar poetas antologados fácilmente:
Escribir en Google: "Nombre del poeta" + Fernando Sabido
Si está antologado, aparecerá en las primeras referencias de Google
________________________________
Mostrando entradas con la etiqueta POLONIA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta POLONIA. Mostrar todas las entradas

sábado, 3 de agosto de 2013

BOLESLAW LÉSMIAN [10.359]


Bolesław Leśmian
Bolesław Leśmian, nacido Bolesław Lesman (Varsovia, Zarato de Polonia, 22 de enero de 1877nota 1 - ibídem, 7 de noviembre de 1937), fue un notable poeta y artista polaco de origen judío, cuyos escritos le valieron la membresía de la Academia Polaca de Literatura.

Obra

"Sad rozstajny" (Varsovia, 1912)
"Klechdy sezamowe" (Varsovia, 1913)
"Przygody Sindbada Żeglarza" (Varsovia, 1913)
"Łąka" ('Varsovia, 1920)
"Napój cienisty" (Varsovia, 1936)
"Dziejba leśna" (Varsovia, 1938)
"Klechdy polskie" (Londres, 1956)
"Skrzypek opętany" (Varsovia, 1985)
"Pochmiel księżycowy", escrito originalmente en ruso (Varsovia, 1987)
"Zdziczenie obyczajów pośmiertnych" (Cracovia, 1998)



Bolesław Leśmian

Por Agnieszka Matyjaszczyk Grenda. 
Fragmentos del estudio de la autora recogido en: Presa González, Fernando (Coord.), Historia de las Literaturas Eslavas, págs. 773-829, Ed. Cátedra, Madrid. 1997. 


Bolesław Leśmian, aunque vinculado a la Joven Polonia en sus inicios, pronto se desliga y profundiza en una obra poética de marcado carácter individual. En 1920  publica La pradera (ºka), libro estructurado en dos ciclos: En la maleza aframbuesada (W malinowym chruÑniaku) y Baladas (Ballady). El primero de ellos responde a la poética de la Joven Polonia en el tratamiento que hace del amor, la descripción de paisajes de ensueño en los que abundan animales fantásticos, bosques y jardines fabulosos y realidades secretas e inimaginables para la mente humana. El segundo ciclo, *Baladas+, es un intento de visión global del mundo a través del folclore de diversas naciones. En sus libros posteriores, como Bebida sombría (Napój cienisty) (1936), Leśmian se desvincula de las corrientes de moda y profundiza en su búsqueda interior a través del camino de la intuición y de la comunión con la naturaleza, de la que el poeta se siente parte integrante. Pero progresivamente evoluciona de su exilio interior de los versos de La pradera, en los que huye del mundo de la realidad y crea un universo particular, fabuloso, de ensueño, hacia el desencanto existencial, que lo llevará a ocuparse de temas como la muerte y la nada, no sin unas pinceladas de humor negro. El triunfo de la civilización y la industrialización son la causa de la desgracia y la infelicidad del hombre, por eso cuanto más desarraigado se siente el poeta de la naturaleza, menos sentido tiene para él la existencia. La poesía, como la vida del hombre, es una afirmación individual, una búsqueda personal, un universo singular en el que cabe todo aquello que el hombre es capaz de crear por sí mismo. Cuando esa individualidad creadora se hace masiva, se adscribe a una tendencia, se *industrializa+ y se *civiliza+, desaparece el sentido de la poesía misma y, por tanto, el de la existencia del hombre. 
El lenguaje de Leśmian es también profundamente sorpresivo. Nos encontramos con una lengua mágica, encantada. Frecuentemente, desaparece en su poesía la *jerarquía de seres+: no hay límite entre el hombre y el vegetal, el objeto y el ser humano, por eso en La pradera incorpora sujetos fantásticos como *personas-nieblas+, *personas-manzanos+, etc. En su teoría del lenguaje poético, Leśmian opone el lenguaje común al lenguaje individual. La palabra poética debe conducir a la exploración del misterio de la existencia y no a la descripción del mundo exterior y las sensaciones. Al poeta le importa, especialmente, el valor musical del poema, ya que expresa su convencimiento de que la poesía refleja el ritmo primitivo de la existencia. El folclore popular adquiere también una gran importancia, pues Leśmian introduce en sus obras numerosas palabras y expresiones de origen dialectal.







Cuento

El sol argénteo se eleva
sobre la corona azul
de los montes. Una nube 
de púrpura lo divide.
En el mismo umbral del bosque
brillan, pálidas, las aguas 
del río, y pasa la brisa
entre ellas y recoge
en su mano el agua. Canta
un pajarillo, que muerto
se desploma entre las flores.
Hacia la orilla, de pronto,
corren esbeltas "rusalki"
de cuerpo verde y de labios
rojos, como la irisada
hoja en el alba en otoño.
Duras y agudas, las cintas
de los juncos traicioneros
les lastimaron los pies
en verdes rayas oscuras:
pero una risa les llena, 
obstinada y huera, el pecho.
Y relucen esmeraldas
en sus labios entreabiertos...
Lanzan sus ojos dorados,
su brillo en torno, y se baña
su faz toda en luz de oro,
sólo su frente en penumbra.
Y el viejo duende del bosque
asoma su grueso cuello 
"-Bienvenidas, juguetonas,
¿Con qué habéis soñado hoy?"
Pecho rociado de musgo
y cubierto de lampazo,
y una aguzanieves muerta
en la barba.Lo rodean
en círculo las "rusalki".
"-¡Siéntate ya, abuelito,
en el tocón, junto al agua!
¡Termina el cuento empezado;
que se aclare su argumento!
Que ya han pasado cien mayos,
y no terminas el cuento"






Brother

You would not take my hand. The dawn glow 
Made the world alter. 
At that moment your brother called to you. 
For a second you faltered. 

You ran to him and came back. He was dead. 
Fate, for the clouds, shone golden. 
'Now I belong only to you,' you said. 
Your voice broke and rolled on. 

Without a glance at you, I asked: 'Did he know?' 
'Yes,' you replied. 
Outside, giving thoughts distance, aslant, aflow, 
The bird, as always, glided. 







In The Dark

The lip is the lip's friend, the hand the hand's 
Lying next each other each one understands 
To whom he belongs - each one of the buried dead. 
Unwillingly the night goes overhead; 
The earth asserts itself, but hesitantly ; 
And leaflessly the leaves move on a tree. 
God stirs the wind and space: but He is high 
Above the forest's distant forest sigh. 
The wind says this to space: 
'I'll not be back 
Across this forest while the night shines black.' 
Still darkness thickens, pierced by small starlight. 
The seagulls flying over the sea are white. 
One says : 'I've heard the fate of stars foretold.' 
The next: 'I've watched the heavens themselves unfold.' 
The third is silent, but because it knew 
Two bodies, glowing in the darkness, who 
Wove darkness into their embrace: it found 
Them made of the caress in which they wound. 






Desire

I'd like to have a hut in the wild forest density, 
Made of firewood and a forest's scarcity.
Hanged high among old branches pinions,
Over jaguar caves and snake's canyons.
There, on moss, swung with a mad storm,
I'd like to have a maid - strange and warm.
Eat her breast, wounded with my teeth,
And kiss her face - given as a feast;
Hear the storm around my sinful indulge.
A thunderbolt dying noiselessly at large. 
Roaring beasts, with our bodies' smell attracted.
Ruptured bodies, elevated, in the spasm contracted.
And there, through an accidental among branches hole,
I'd like to look into the night and stars that glow.
And take for god - any brightness in the sky.
And on the girl's bosom wait over the night.
But welcome the sun with a howl, scream and cry.
Live blindfolded, not knowing the Life.
And laughing boldly at the sky one night,
Not knowing redemption or prayer nor fright,
Like a fruit which devouring jaw awaits,
Fall into death darkness with rumble and yells. 









Anioł

Autor: Bolesław Leśmian
Czemu leciał tak nisko ten anioł, ten duch 
Sięgający piersiami skoszonego siana? 
Wiatr rozgarniał mu skrzydeł świeżący się puch, 
A od kurzu miał ciemne jak Murzyn kolana... 

Włos jego - hartowana w niekochaniu miedź! 
Oczy płoną, miłosnym nieskalane szałem! 
Snem wezbrała mu w skrzydłach niewiadoma płeć, 
Kiedy lecąc sam siebie przemilczał swym ciałem... 

Możem zbyt go zobaczył lub uwierzył zbyt, 
Bo w niechętnej zadumie przystanął w pół drogi... 
I znów w oczach mu błysnął nieczytelny świt, 
Gdy do lotu pierś tężył i prostował nogi. 

Rosa jeszcze mu ziębła na wargach, a on 
Już piętrami swych skrzydeł ku niebu się wzbielił 
I ogarom ciała oddał bezmiarom na strwon, 
A jam się do niebiosów wówczas onieśmielił... 

Odtąd, gdy wchodzę z tobą w umówiony park, 
Gdzie światła księżycowe do stóp nam się łaszą - 
W twych wargach szukam jego przemilczanych warg 
I nie wiem, co się dzieje z tą miłością naszą?...






Cień

Autor: Bolesław Leśmian
Anim patrzał na słońce przez lny, 
Anim chodził do boru po sny - 
Jenom widział, jak rzucony wzdłuż 
Cień mój powstał, by nie upaść już. 

Przetarł oczy i otrąsnął pył, 
Co był złoty i wiekowy był, 
W dniach zamierzchłych rozejrzał się wstecz. 
Przywdział zbroję i przypasał miecz. 

Siadł na rączy, na bułany koń, 
Uśmiechnięty cwałował przez błoń, 
Kopytami tratując na płask 
Kół słonecznych po murawie brzask! 

Dokąd zbiegłeś, konny cieniu mój? 
Czy z różami na śmiertelny bój? 
Czy do baśni niewidzialnej stąd? 
Czy w umyślny gwiazd po niebie zbłąd? 

«Ni do gwiezdnych wyżej ziemi burz, 
Ni do białych niżej słońca róż, 
Jeno pragnę powrócić w ten kraj, 
Gdzie ty byłeś - drzewom dany Maj! 

Gdzie ty byłeś - ponad jarem dąb - 
Zasłuchany w zew anielkich trąb, 
A ja - w pobok od słonecznych wrzeń. - 
W głębi jaru - twój dębowy cień! 

Gdzie ty byłeś z tamtej strony chat 
W snach zapadły, nieprzebyty sad, 
A ja - na wznak poległy u wrót - 
Twej zadumy wzór nikły i skrót!..." 

Wracaj, cieniu, konny cieniu mój, 
Poprzez kwiaty - w ten za nimi znój. 
Poprzez biały na jabłoni puch - 
W zmierzch dębowy, gdzie bywał mój duch! 

Anim patrzał na słońce przez lny, 
Anim chodził do boru po sny - 
Jenom widział, jak w wiosenny czas 
Z cieniem moim Bóg spotkał się raz...




CYPRIAN KAMIL NORWID [10.358]


Cyprian Kamil Norwid 
(Polonia, 1821-1883)
Poeta, dramaturgo, novelista y artista polaco nacido en 1821. Entre los años 1831-1837 estudió pintura en la escuela de Varsovia, sin llegar a completar su formación. En 1842 viajó a Italia, donde comenzó a estudiar escultura. Detenido en 1846 en Berlín, fue acusado de colaboración con los acontecimientos revolucionarios en suelo polaco. En la cárcel contrajo sordera parcial. Más tarde, vivió en Bruselas, donde finalmente decidió permanecer en el exilio. En 1848 estuvo en Roma y al año siguiente en París. Tomó parte activa en la vida del exilio, asociado con el partido del Duque Czartoryski. Los problemas personales, incluyendo un amor insatisfecho con M. Kalergis y los problemas financieros, le llevaron a un viaje a América en 1852, donde también fracasó. En 1854 regresó a París vía Londres. Fue miembro de la Societé des Artistes desde 1868 y también colaboró con la Societé Philologique; no obstante, vivía en creciente soledad y se le consideraba extravagante. En 1877 padeció una profunda pobreza, muriendo en Ivry, en las afueras de París. 



011- El eco de las ruinas-Cyprian Kamil Norwid- 1821-1883





A la muerte de la poesía

 ¡Ella murió! ¿Hay defunción más triste?
¿Cómo enterrar a tan bella persona?
Murió de una grave enfermedad
Que se llama dinero y correcciones.
¿Te acuerdas de aquel día
en que estuve junto a su cama pensativo,
y tenía una gran lágrima en el ojo, porque quería saber
si lo que se apaga es el espíritu o el cuerpo?
Ella, en cambio, -me refiero a la Poesía- levantó
Su brazo pálido hacia la ventana, me hizo una señal
Para que bajara la luz, porque hace mentir a las sonrisas,
Como si la primavera se burlara delante de sus ojos.
No sé si percibí una herida o un lunar
Bajo la sombra del pecho izquierdo, cuando se estremeció...
¡Oh, estuve triste como nunca lo había estado
Cuando estoy en un cementerio y arranco una flor!
Ella murió (la Poesía), la grande,
La mediadora de las dos esferas irreconciliables,
Océano de lujuria y gotita de escarcha,
Esa emperatriz, esa obrera
Única y común a la vez,
Relámpago y paloma...
Ya vienen a enterrarte, como a una artesana,
A cubrirte de arena.
Desde entonces, en la amplia iglesia del silencio,
Cuando paso por la arena del empedrado,
Yo no piso su tumba, sino la obra de aquéllos
Que allanaron el cementerio con tierra.
Hasta que los destructores del pensamiento se pongan a pensar
clamaré para que caiga un trueno que golpee con su descarga,
viendo que el fuego es para los sin-fuego,
Aunque duerman sobre silicatos y se despierten en el cielo. 


019- Estudio de un hombre pensativo-Cyprian Kamil Norwid- 1821-1883





Fatalidad

El feroz infortunio fija su aviesa
mirada en el gris y mortal hombre
y aguarda a que el tiempo revierta
su sino.

Pero el hombre, que es una artista
que mide cada ángulo de sus articulaciones,
vuelve su mirada hacia la línea estética
en la que la desgracia, cubierta de polvo,
ha desaparecido. 



020-Niño dormido-Cyprian Kamil Norwid- 1821-1883





La ternura

La ternura es como un grito lleno de guerra 
y como la corriente murmurante 
de los manantiales
y como una marcha fúnebre.

Y como la trenza de rizos de oro
sobre la que el viudo posa
el reloj de plata. 



015- Escena alegorica de la corona de laurel-Cyprian Kamil Norwid- 1821-1883



Bema pamięci żałobny rapsod 


...Iusiurandum patri datum
usque ad hanc-diem ita servavi...
Annibal


I

Czemu, Cieniu, odjeżdżasz, ręce złamawszy na pancerz,
Przy pochodniach, co skrami grają około twych kolan? -
Miecz wawrzynem zielony i gromnic płakaniem dziś polan;
Rwie się sokół i koń twój podrywa stopę jak tancerz.
- Wieją, wieją proporce i zawiewają na siebie,
Jak namioty ruchome wojsk koczujących po niebie.
Trąby długie we łkaniu aż się zanoszą i znaki
Pokłaniają się z góry opuszczonymi skrzydłami
Jak włóczniami przebite smoki, jaszczury i ptaki...
Jako wiele pomysłów, któreś dościgał włóczniami...


II

Idą panny żałobne: jedne, podnosząc ramiona
Ze snopami wonnymi, które wiatr w górze rozrywa,
Drugie, w konchy zbierając łzę, co się z twarzy odrywa,
Inne, drogi szukając, choć przed wiekami zrobiona...
Inne, tłukąc o ziemię wielkie gliniane naczynia,
Czego klekot w pękaniu jeszcze smętności przyczynia.


III

Chłopcy biją w topory pobłękitniałe od nieba,
W tarcze rude od świateł biją pachołki służebne;
Przeogromna chorągiew, co się wśród dymów koleba,
Włóczni ostrzem o łuki, rzekłbyś, oparta pod-niebne...


IV

Wchodzą w wąwóz i toną... wychodzą w światło księżyca
I czernieją na niebie, a blask ich zimny omusnął,
I po ostrzach, jak gwiazda spaść nie mogąca, przeświĂŠca,
Chorał ucichł był nagle i znów jak fala wyplusnął...


V

Dalej - dalej - aż kiedyś stoczyć się przyjdzie do grobu
I czeluście zobaczym czarne, co czyha za drogą,
Które aby przesadzić, Ludzkość nie znajdzie sposobu,
Włócznią twego rumaka zeprzem jak starą ostrogą...


VI

I powleczem korowód, smęcąc ujęte snem grody,
W bramy bijąc urnami, gwizdając w szczerby toporów,
Aż się mury Jerycha porozwalają jak kłody,
Serca zmdlałe ocucą - pleśń z oczu zgarną narody...





012-Náyades-Cyprian Kamil Norwid- 1821-1883


Pióro

..Nie dbając na chmury
Panów krytyków, gorsze kładzie kalambury.
Byron. Beppo

I wlano w ciebie duszę nie anielską, czarną,
Choć białym włosem strzępisz wybujałą szyję
I wzdrygasz się w prawicy wypalonej skwarną
Posuchą - a za tobą długie żalów chryje
Albo okrągłe zera jak okrągłe grosze
Wtaczają się w rubryki, zaplecione giętko,
Jak zrachowane jaja, kiedy idą w kosze
Ostrożnie i pomału. - Czasem znowu prędko
Nierozerwany promień z ciebie głosek tryska
I znakiem zapytania jak skrzywioną wędką
Łowisz myśl, co opodal ledwo skrzelą błyska...

O, pióro! Tyś mi żaglem anielskiego skrzydła
I czarodziejską zdrojów Mojżeszowych laską,
- Tylko się w tęczowane barwiąc malowidła,
Nie bądź papugą uczuć ani marzeń kraską -
Sokolim prawem wichry pozagarniaj w siebie,
Nie płowiej skwarem słońca i nie ciemniej słotą;
Dzikie i samodzielne, sterujące w niebie,
Do żadnej czapki klamrą nie przykuj się złotą.

Albowiem masz być piórem nie przesiąkłym wodą
Przez bezustanne wichrów i nawałnic wpływy,
Lecz piórem, którym ospę z krwią mięszają młodą
Albo za wartkie strzałom przytwierdzają grzywy.

Warszawa, 22 marca 1842 


002-La historia en imagenes 2-Cyprian Kamil Norwid- 1821-1883






WOJCIECH ROSZEWSKI [10.346]


Wojciech Roszewski 
Wojciech Roszewski (nacido el 02 de enero 1939 en Świnice Warckie, Polonia) - poeta polaco, novelista y ensayista.
Se licenció en Filosofía en la Universidad Nicolás Copérnico. Estudió en la Facultad de Matemáticas, Física y Química. Debutó como poeta en las páginas de "Pomorze"  "Occidental" en 1964. Fue investigador en la Universidad de Nicolás Copérnico. Desde 1970 vivió en Varsovia. Fue redactor de "Argumenty" i " Rzeczywistość ".

OBRA:

Przez ogień
Rodzaj wiedzy
Kamień węgielny
Opis nocy miłosnej
Nasienie jemioły
Zapis stanu lękowego
Wieża Babel pokoleń
Poza zasięgiem hipnozy
Sąd nieostateczny







LA JAURÍA IRRUMPIÓ

 La jauría irrumpió en el jardín 
Desgarró el silencio con su ladrar estrepitoso
Retrasado, el jinete ya no llegará al festín 
Llenaremos sin embargo su escudilla 
Tal fervor llevaban los ausentes

 Extraviados entre la llanura y el monte
Unos con la silla, fustigados por el fuego
sedientos de un puño de hojarasca al menos 
Que querríamos meterlos en un bosque 
Suave de humedad 
Que querríamos sobre sus cabezas soleadas
Hacer caer un poco de refrescante niebla 
Y enviarles un cordero por delante 

(Traducción de Edward Steelaura)












WINCENTY ROZANSKI [10.345]


Wincenty Różański (1938-2009).
(Witek) nació en 1938 en Mosina cerca de Poznan, Polonia. Estudió literatura polaca en la Universidad Adam Mickiewicz de Poznan. Trabajó en varios oficios, incluyendo la construcción, como librero en la Casa del Libro, con marionetas, actor Teatro y en la Biblioteca Pública como bibliotecario, en 1967 tuvo que retirarse. Al final de su vida fue escritor de poesía. 



SÁLVAME 

Sálvame de las guirnaldas 
hora que avanzas
y permíteme alentar en aquélla mi ley 
los eneros cansados 

nuestras águilas en tierra arenosa 
la tierra
aquí sembraremos los huesos y el viento 

¡que puros sean los espacios! 
¡que la comunión santa sea para la rata 
y para esos que están en el camino y en los Cárpatos 

y cuando con plumas de oca envueltos 
los niños estén de regreso 
quítales a las aguas la mirada! 

así en la ropa de la tierra 
nace el poema
nuestro único acreedor 






LOS TÉMPANOS

Los témpanos de hielo flotaban en el río 
como si alguien hubiese nacido 

En los brillos de la ciudad quemaba yo las raíces
Un niño caminando erecto como una jabalina 
cantaba 

[Traducción de Edward Stachura]







Edycie Stein

Jakim to nożem wbijasz się 
siostro w księżyca sierść
o wstęgo niedziel szczęko na oku
w oświęcimskich kazamatach
ofiara spełniona
Ty nam siły przydaj i rozmachu
na ostatek wieku,
bo nie ma siły rozmawiać już o celach ostatnich
dopóki krew mam w żyłach i krzepnie na mrozie
całopalnej godziny
stygmacie siostro miłosierna
jako nie potępiam
w krzyżowej wędrówce
do celu anielskiej godziny
topazie jaśniejący
Ty rozumiesz ich język
on Cię usprawiedliwia na wieki









kruchy most
ludzki cios
próżny trud
gwiżdże kos

tak można pisać bez końca
a na wysokościach Apollo i Atena
na rydwanie Heliosa
pędzi w śnie
w senne niebiosa

bóle ranią
krew nie krzepnie
dziecko martwe
nawet westchnie

i tak można bez końca
a nieskończony Bóg
rozpatruje na nieskończonych zebraniach
nasze losy nasze zbawienie

a Jesieninowie w noc martwą
wołają nadaremno Pomóż mamo








idę po żużlu w dniu gasnącym
czy powitasz mnie hojnie
moja wybranko
już rybitwy świecą blaskiem
by mnie oślepić i zabrać mi wszystko
ja Ci wybaczam maszynerio ciemna
ja Twoje dzieci usynowię w cieniu,
zamiast na świecie, żyję w marzeniu







de facto                       

zabiegany zmęczony po zabiegach miłosnych
siedzę nad kawą w restauracji
i myślę czy warto tracić zdrowie dla jakiejś panienki
mężatki - rozwódki
warto trochę złamać spodnie
brzuch wygładzi się ładnie

w dniu święta Faustyny Kowalskiej
modlę się bym nie upadł za nisko
tracąc swoje imię nazwisko i przezwisko








ktoś powtórzył te same inicjały smutku
potem się dźwignął
jak wieczór
zapada się w słońce alkohol
z południa z terenowych świateł
jak sklep przyrody,
piszę w skrzydłach dni
zimnych od noży świateł
ścieżka do pszenicy
ścieżka do żyta
wczoraj byłaś panna
dzisiaj kobieta
ciało falujące falą, tak
drzesz mi skórę jak potomek
zza rogatek terezjaszowy

z tomu: Ręce Marii Magdaleny (2000) 








na ławce w parku siedzi chłopiec z dziewczyną
marku hłasko ona nie puszcza się z każdym
może za nieba lub wiatru przyczyną 
jej włosy śpiewają odę do boga
życzę jej świetlistej dali i kącika w domu
by w niebieskiej halce spała jak odaliska
teraz lato przyjdzie jej zbierać zboże
i nie daj boże by krew jej zrosiła ściernisko
a gdy miesięczna krew zasklepi jaskry
spojrzyj na nas muzo wszelkiego porządku
w naszym powiecie odmieniają się fakty
ale czerwień i pot to święto obrządku
a błękit to dobre dla poetów
niestety

z tomu: Bądź pozdrowiona chwilo... (1989)