BUSCAR POETAS (A LA IZQUIERDA):
[1] POR ORDEN ALFABÉTICO NOMBRE
[2] ARCHIVOS 1ª, 2ª, 3ª, 4ª, 5ª 6ª 7ª 8ª 9ª 10ª 11ª 12ª 13ª 14ª 15ª 16ª 17ª 18ª 19ª 20ª y 21ª BLOQUES
[3] POR PAÍSES (POETAS DE 178 PAÍSES)

SUGERENCIA: Buscar poetas antologados fácilmente:
Escribir en Google: "Nombre del poeta" + Fernando Sabido
Si está antologado, aparecerá en las primeras referencias de Google
________________________________
Mostrando entradas con la etiqueta GRECIA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta GRECIA. Mostrar todas las entradas

jueves, 28 de agosto de 2014

DIMOSZENIS AGRAFIOTIS [11.032]

Demosthenes Agrafiotis

DIMOSZENIS AGRAFIOTIS

(Grecia, Evrytania, Karpenissi, nace en 1946)

El poeta, ensayista y artista multimedia Dimoszenis Agrafiotis nació en 1946. Ha escrito diversos libros de ensayo y de artículos sobre arte, ciencia/tecnología, salud (como fenómenos sociales y culturales) y sobre la contemporaneidad. Su obra como artista ha sido objeto de exposiciones individuales y colectivas (pintura, fotografía, instalaciones y poesía visual) en Grecia y en el extranjero. Fue editor del cuaderno de arte Klínamen (1980-1990) y de la revista Klínamen (Erató, 1991-1992).

Libros de poemas: Isomorfismí (Isomorfismos, Íkaros, 1973, al que pertenecen estos poemas), Diastasis Grafís (Dimensión de la escritura, Sima/Políplano, 1976), Apostasis (Distancias, 1977), Kyklomikroroés (Arroyueloscirculares, Olkós, 1978, traducido al francés como Flux et turbulences, traducción de R. Briatte y A. Michaélides, Editions de la Jonque, 1984), Dialytiká (Disolventes, Klínamen, 1982), Kineziko Tetradio (Cuaderno chino, Erató, 1989; traducción al inglés de John & Ánguelos Sakkis con el título Chinese Notebook, Ugly Duckling Presse, 2010), Déviations (traducción de E. Hocquard, 1991), N,e (S,í, Erató, 1992), Sombras Obliquas (traducción de F. Echevarria, Quetzal Editores, 1994), Selected Poems (traducción de Th. Dorgan, Dedalus Press, 1994), Scène, chaîne (Ecole Nationale des Beaux Arts, 1996), Topíima (Topoema, Erató, 1997), Lexikones (Palabraimágenes, www.multimania.com, 1999; traducción al francés de R. Ruchaud y E. Pinakulakis), DiGit Dix / Les cinq sense (Gramma-Bus x Suxus, Bur Bureau, 2000), ímera de: Poesía 1968-1998 (luego luz, Erató, 2000; el título remite a una expresión de Diógenes Laercio en su libro Los filósofos estoicos, tr. Antonio López Eire, Barcelona, PPU, 1990, pp. 152-153), Épigraphies (Editions Virgile / Ulysse-Fin de Siècle, traducción de L. Farnoux, 2003), Maribor (Erató, 2004; traducción al inglés de John & Ánguelos Sakkis, The Post-Apollo Press, 2010) y Tora 1/3 (Ahora 1/3, Erató, 2007), aníkia synejia (Erató, 2010).

Libros de ensayo: Politistikés Anadiplosis (Repliegues culturales, Zeoría / Idees, 1983), Politistikés Asynejies (Discontinuidades culturales, Ýpsilon, 1987), Iyía ke arostia. Kinonikés ke politistikés diastasis (Salud y enfermedad. Dimensiones sociales y culturales, Litsas, 1988), Apotypómata, yfarpayés (Impresiones, estafas, Moresópulos/Fotografía, 1988), Kinití ikona (Imagen móvil, Egókeros, 1989), Neoterikótita, anaparástasi (Contemporaneidad, representación, Ýpsilon, 1989), Egkarsia skiá (Sombra transversal, Ýpsilon, 1997), Politistikés aveveótites (Incertidumbres culturales, Eliniká Grámata, 1999), Epistimi, Tejnoloyía, Kinonía (Ciencia, Tecnología, Sociedad, Eliniká Grámata, 2000), e Iyía, arostia ke kinonía (Salud, enfermedad y sociedad, Typozito / Dardanós, 2003).

Algunos de sus libros han sido traducidos a diversas lenguas: alemán, francés, inglés, portugués, japonés, serbo-croata. Estos siete fragmentos pertenecen a su libro Topoema.

ISO001

DIMOSZENIS AGRAFIOTIS – ISOMORFISMOS (I)

 Traducción y nota bio-bibliográfica: 
Mario Domínguez Parra

Ver más traducciones blog:
http://logotejnikimetafrasi.wordpress.com/
  





«INCIERTO»

¿Qué fuerzas chupan mis deseos?

Olas sollozantes
en la última caricia del sol.





“ΑΔΗΛΟΝ”

Ποιες δυνάμεις βυζαίνουν τις επιθυμίες μου;

Κύματα αναφιλητά
στο τελεταίο χάδι του ήλιου.






«METAFÍSICO»

Formas heladas en el soplo del tiempo
jactaos de
mi intranquilidad
mirad
cómo se balancea
para devenir estigma en la matriz de la supervivencia.





“ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟΝ”

Μορφές παγωμένες στο φύσημα του χρόνου
καμαρώστε
την ανησυχία μου
κοιτάτε
πώς λικνίζεται
για να γίνει στίγμα στη μήτρα της επιβίωσης.






«LÍRICO»

El miedo
me hincha cual flautín
y si comienzo la canción
nunca la llevo más allá.





“ΛΥΡΙΚΟΝ”

Ο φόβος
με φουσκώνει σαν πίπιζα
κι αν αρχίζω το τραγούδι
ποτέ δεν το βγάζω πέρα.






«POPULAR»

Palabras sabias.
Iglesias blancas.
Pájaros bordados.

¿Qué pedimos?
La alegría se pierde en la desesperación
como playas en el mar.





“ΛΑΪΚΟΝ”

Σοφά λόγια.
Άσπρες εκκλησιές.
Κεντημένα πουλιά.

Τι ζητάμε;
Η χαρά χάνεται στην απελπισία
σαν τις ακτές μέσα στη θάλασσα.





«NATURAL»

El aire puede[1]:
portar el polen de la esterilidad
y adquirir el olor de los estómagos
            hinchados.





“ΦΥΣΙΚΟΝ”

Ο αήρ δύναται:
να φέρει τη γύρη της στειρότητας
και να πάρει τη μυρωδιά των φουσκωμένων
            στομαχιών.





«POSITIVO» 

Esfuerzos humanos
– manchas de humedad en las hojas de la esperanza
puntos confusos –

moveos
en la compasión de la luz,
gracias a la refracción del tiempo en el cristal
            del alma.





“ΘΕΤΙΚΟΝ”

Ανθρώπινες προσπάθειες
– κηλίδες δροσιάς στα φύλλα της ελπίδας
σημεία απροσανατόλιστα –

σαλεύετε
στον οίκτο του φωτός
χάρη στη διάθλαση του χρόνου στον κρύσταλλο
              της ψυχής.





«ERÓTICO»

La tarde
pendió de algunas gotas de lluvia
y mi aflicción devino lágrima
en tu ausencia.





“ΕΡΩΤΙΚΟΝ”

Το απόγεμα
κρεμάστηκε σε μερικές σταγόνες βροχής
κι η λύπη μου έγινε δάκρυ
στη δική σου απουσία.


[1] El primer verso es una expresión de Aristóteles, de su tratado De la respiración. La traducción al inglés: «Now air can easily fulfill both these functions», «Ahora el aire puede satisfacer ambas funciones». Vid. Aristotle, On the Soul, Parva Naturalia, On Breath, tr. W.S. Hett, M.A., Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd., MCMLVII, «On Respiration», (Parva Naturalia) XV-XVI, 18-19, pp. 468-469.




DIMOSZENIS AGRAFIOTIS – ISOMORFISMOS (II)

Traducción y nota bio-bibliográfica: 
Mario Domínguez Parra

Ver más traducciones blog:
http://logotejnikimetafrasi.wordpress.com/




DEFINICIONES I

Puedo definir las palabras
como explosiones de silencio
o como sonido del afán
o lagunas que los hechos aturden
o fragmentos de futuro,
resplandores del yo en el curso
            del engarce.





ΟΡΙΣΜΟΙ  I

Μπορώ να ορίσω τις λέξεις
ως εκρήξεις της σιωπής
ή σαν ηχώ της προσμονής
ή κενά που οι πράξεις αφήνουν
ή μόρια του μέλλοντος,
αντιφεγγίσματα του εγώ στη διάρκεια
            της διαδοχής





DEFINICIONES II

Miedo. Silencio.
(La experiencia es el límite).
Consciencia. Suicidio.

Esperanza, retirada del ahora.
El pensamiento, sonido del tiempo
en las aspas del molino
que mueve el párpado solar.

Huida, ratificación del pasado.

Por qué





ΟΡΙΣΜΟΙ  II

Φόβος. Σιωπή.
(Η εμπειρία είναι το όριο).
Συνείδηση. Αυτοκαταστροφή.

Ελπίδα, μετατόπιση του τώρα.
Η σκέψη, ηχώ του χρόνου
στα φτερά του ανεμόμυλου
που αναβοσβήνει τον ήλιο.

Φυγή, επιβεβαίωση του παρελθόντος.

Γιατί





MEMORIA

Colores.
Gritos.
Nocturnas danzas del tacto
se reflejan displicentes
en miles de espejos
para que intentes
romperlos
teñir sus fragmentos de sangre,
nada.
N a d a.






MΝΗΜΗ

Χρώματα.
Κραυγές.
Νυκτερινοί χοροί αφής
ανακλώνται αδιάφορα
σε χιλιάδες καθρέφτες
για να προσπαθήσεις
να τους σπάσεις
να βάψεις τα κομμάτια τους με αίμα,
τίποτα.
Τ ί π ο τ α.





EXCUSA

En el camino del anhelo
agonía, única sombra.





ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ

Στο δρόμο της προσμονής
αγωνία, ο μόνος ίσκιος.





EN VARIOS TOMOS

¿Qué puertas abren
para traer el miasma de la alegría?

(Y estamos dentro).

¿Qué núcleos punzamos
para que apaguen las distancias?

(Y estamos fuera).

Todo se mezcla como los antiguos mármoles,
se cubre de explosiones

                                                                                      …/…

de instantes de miedo
que se asientan como el destino.

¡Y la esperanza! gota de luz
que baila ávida
frente a ojos entreabiertos
pidiendo que la extraigan del fuego
que abrasará los límites.





ΠΟΛΥΤΟΜΗ

Ποιες πόρτες ανοίγουν
για να φέρουν την αχλύ της χαράς;

(Κι είμαστε μέσα).

Ποιους πυρήνες κεντρίζουμε
για να σβήσουν τις διαστάσεις;

(Κι είμαστε έξω).

Όλα χώνονται σαν τα παλιά μάρμαρα
σκεπάζονται από εκκρίσεις

                                                                                            …/…


από στιγμές φόβου
που κατακάθονται σαν τη μοίρα.

Κι η ελπίδα! σταγόνα φωτός
που χορεύει άπληστα
μπροστά σε μισόκλειστα μάτια
ζητώντας ν’ απορροφηθεί απ’ τη φωτιά
που θα κάψει τα όρια.





UNIÓN (1)

Instantes amargos
de un día
que sangró en las desnudas rocas.
Instantes amargos
que la llovizna os clavó
sobre rostros atrincherados tras los cristales.

De verdad, ¿dónde os escondíais?





UNIÓN

Στιγμές πικρές
μιας μέρας
που ματώθηκε στους γυμνούς βράχους.
Στιγμές πικρές
που σας φύτεψε η μπόρα
σε πρόσωπα οχυρωμένα πίσω από τζάμια.

Αλήθεια, πού κρυβόσασταν;





DOS VARIACIONES

Mido el futuro
en el pasado
y aquello que pesa es el hoy.

Peso la memoria
en el pensamiento
y el efecto aguarda la acción.





ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ

Μετράω το μέλλον
μες στο παρελθόν
κι εκείνο που βαραίνει είναι το σήμερα.

Ζυγιάζω τη μνήμη
μες στη σκέψη
και το αποτέλεσμα καρτερεί τη δράση.





MÁSCARAS

Pasos
en el doblez de la inocencia
en la exégesis.

Risa y llanto
espasmo y venas en nuestro avance.

Una helada refulge en las máscaras.





MΑΣΚΕΣ

Βήματα
στην αναδίπλωση της αθωότητας
μέσα στην ερμηνεία.

Γέλιο και κλάμα
σπασμός και φλέβες στην εξέλιξή μας.

Μια παγωνιά γυαλίζει στις μάσκες.


Nota al texto
  
(1) «Union» (en inglés en el original): residencia de estudiantes de la Universidad de Wisconsin (nota del autor).



ANASTASÍA GUITSI [11.027]



ANASTASÍA GUITSI

La poeta, ensayista y traductora griega Anastasía Guitsi nació en Salónica. Es licenciada en Teología por el A.P.TH. Estudió francés, con una beca del Vaticano, en C.L.A., en Besançon (Francia). Completó sus estudios de doctorado con una beca del Patriarcado de Estambul, en el Centre Orthodoxe du Patriarcat Oecuménique (Chambésy, Suiza). Está escribiendo su tesis sobre Dogmática en el A.P.TH. Es profesora de Teología desde 2005. Desde 2008, ejerce como colaboradora científica de la Academia de Estudios Teológicos de la Sagrada Catedral de Dimitriados y Almirós (www.acadimia.gr). Es miembro del art club conACT y de WSCF (World Student Christian Federation), participando activamente en algunos de los congresos que organiza esta asociación: “Family. Expectations and exceptions” (Estrasburgo, Francia, 2006), “Gender Equality. There is such a thing?” (Kismaros, Hungría, 2007), “Religion. Source of violence or peace?” (París, 2007), “Stop Violence” (Nitra, Eslovaquia, 2008), “Living our Faith in a Multicultural Society” (Manchester, 2008), “Gender, society and religion – exploring diversity in an expanding Europe” (Sibiu, Rumanía, 2009).

Ha publicado hasta ahora tres libros de poesía: Palabras de esperanza (Λόγια ελπίδας, Salónica, Ekdosis Barbunakis, 2011), Muchacha de bosques oscuros (Κορίτσι των σκοτεινών δασών, Salónica, Ekdosis Barbunakis, 2010) y ¡Lo sé! Es algo tarde (Ξέρω! Είναι κάπως αργά, Salónica, Ekdosis Paratiritís, 2000). Algunos de sus poemas han sido traducidos al inglés y al francés. Poemas, traducciones y estudios de su autoría han sido publicados en diversas revistas, de teología y de literatura, en Grecia y en otros países. Su obra ha formado parte de diversas antologías. Como ensayista ha fijado su atención en la obra poética de Tasos Livaditis, además de presentar diversos relatos de Aléxandros Papadiamantis.

Su página web: http://www.anastasiagkitsi.com/






“Muchacha de bosques oscuros”,
 libro de poemas de Anastasía Guitsi




Traducción y nota bio-bibliográfica: 
Mario Domínguez Parra

Ver más traducciones blog:
http://logotejnikimetafrasi.wordpress.com/
  



ROOM 321

era una acera olvidada
  sin suelas purulentas
  sin dedos que ignoran el amor

era una acera observada
  de pecho superfluo
  de espalda ajada

era un lamento de placer
  room 321.

(¡con trocitos de cristal ilegal
 en su carne!)

enero 2012






ROOM 321

ήταν ξεχασμένο πεζοδρόμιο
  δίχως πέλματα πληγιασμένα
  δίχως δάκτυλα ανέραστα

ήταν παρατημένο πεζοδρόμιο
  με στήθος περίσσιο
  με πλάτη μαδημένη

ήταν οιμωγή ηδονής
  room 321.

(με κομματάκια γυαλιού απαγορευμένου
 στη σάρκα του!)

Ιανουάριος 2012







Sílaba mármol

                                                                 Arrojadas lenguas de fuego en sueños ignaros    
                                                                                                          en verdad no demarcan.

asimétrica manta floquead
sobria pérdida
instante de contacto imprevisible
el espacio.
                                                                           –rutas lineales de oscuridad alabastrina
                                                                                                             en campana de mano–
que el rojo venga
para abrazarlo sobre el frío del mármol.
Lo que se pauta dentro y fuera
no enjuaga la culpa.
Silueta de violación
ataque premeditado a una blanquísima matriz.
En la facilidad de la madera nunca
te convertiste en querida…
                                                                 –Repeticiones cíclicas de un acuario de luz                                                                                                         en un soplo de labios
En la rigidez del mármol
desnuda fuiste cincelada
                                                                                                    –la roja sangre de la matriz
                                                                                    se derramó en lo exánime del blanco–
te derramaste encarnadamente.

enero 2012







Συλλαβή Μάρμαρο

                                                              Πεταμένες γλώσσες φωτιάς σε νυχτωμένα όνειρα
                                                                                                                    αλήθεια δεν ορίζουν.

Φλοκάτη ασύμμετρη
απέριττος χαμός
στιγμή ανύποπτης επαφής
ο χώρος.
                                                                    -γραμμικές πορείες αλαβάστρινου σκοταδιού
                                                                                                                   σε χεριού καμπύλη-
Το κόκκινο να ‘ρθει
να το αγκαλιάσω στο κρύο του μαρμάρου.
Ό,τι χαράζεται στο μέσα και στο έξω
δεν ξεπλένει την ενοχή.
Περίγραμμα βιασμού
εκούσια εισβολή σε κάτασπρη μήτρα.
Στην ευκολία του ξύλου ερωμένη
δεν έγινες ποτέ…

                                                                               -Κυκλικές επαναλήψεις υδροχόου φωτός
                                                                                                                       σε χειλιών φύσημα-

Στην ακαμψία του μαρμάρου
γυμνή σμιλεύτηκες…
                                                                                                        -το κόκκινο της μήτρας αίμα
                                                                                                     στου λευκού το άπνοο χύθηκε-
χύθηκες ενδόσαρκα.

Ιανουάριος 2012







Sílaba hormigón

                      Abruptas esquinas en cáusticos giros lingüísticos.
Dejaste la última sílaba
átona
como de hormigón
el contacto
incoloro.
                                                                                        –más abajo borbollan los orificios
                                                                                                                            de lo deseable–
¡La mirada empero más azul y hecha de azul!

¿Qué memoria encorará
las heridas que te dañan la mano?
No recuerdo que me dijeras.

Nunca sentiste afecto por el silencio del mármol,
recuerdo…
                                                                                          –más adentro mudo se comprime
                                                                                                                       el fruto del ansia–

Nunca sintió afecto por ti el silencio del mármol,
recuerdo…

octubre de 2011






Συλλαβή μπετόν

                          Απότομες γωνίες σε αιχμηρά γυρίσματα της γλώσσας.
Άφησες την τελευταία συλλαβή
ατόνιστη
σαν από μπετόν
αχρωμάτιστη
η επαφή.
                                                                                                    -πιο κάτω κοχλάζουν οι οπές
                                                                                                                            του επιθυμητού-

Το βλέμμα όμως πιο γαλάζιο κι από γαλάζιο!

Τις πληγές που σου πονούν το χέρι,
ποια μνήμη θα επουλώσει;
Δεν θυμάμαι να μου είπες.

Την σιωπή του μαρμάρου ποτέ δεν την συμπάθησες,
θυμάμαι…
                                                                                                -πιο μέσα συνθλίβεται βουβός
                                                                                                                 ο καρπός του πόθου-
Η σιωπή του μαρμάρου ποτέ δεν σε συμπάθησε
Θυμάμαι…

Οκτώβριος 2011







Ven a mí

                                                                              Escucha…escucha…escúchame…

Ven a mí,
Ven a mí a habitarme.
Mi deseo agotó la carne vacante.

Valencia, agosto de 2009
(Del libro Muchachas del bosque oscuro)






Έλα Μου

                                                                                                 Άκου… άκου… άκου με…
Έλα μου,
Έλα μου να με κατοικήσεις.
Αδειανό σαρκίο απόκαμε η επιθυμία μου.

Valencia, Άυγουστος 2009
(Από την ποιητική συλλογή «Κορίτσι των σκοτεινών δασών»)






CUANDO LOS POETAS SE ACUESTAN

Quizás contamos las historias más melancólicas
solos por las noches,
para soportar la muerte de los otros
y su soledad.
Y cuando nos acostamos siempre tenemos
nuestra mano estirada
porque…
¡imagina que todos los sufrientes vienen
por la noche y que no hallen
ni una mano a la que agarrarse!

(Del libro ¡Lo sé! Es algo tarde)






ΣΑΝ ΠΛΑΓΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Ίσως τις μελαγχολικότερες ιστορίες τις λέμε
μόνοι μας τα βράδια,
για να βαστάμε τον θάνατο των άλλων
και την μοναξιά τους.
Και σαν πλαγιάζουμε έχουμε πάντοτε
το χέρι μας ξεσκέπαστο
γιατί…
για φαντάσου να έρθουνε όλοι οι λυπημένοι
τη νύχτα και να μην βρουν
ούτε ένα χέρι για να κρατηθούν!

(Από την ποιητική συλλογή «Ξέρω! Είναι κάπως αργά»)