BUSCAR POETAS (A LA IZQUIERDA):
[1] POR ORDEN ALFABÉTICO NOMBRE
[2] ARCHIVOS 1ª, 2ª, 3ª, 4ª, 5ª 6ª 7ª 8ª 9ª 10ª 11ª 12ª 13ª 14ª 15ª 16ª 17ª 18ª 19ª 20ª y 21ª BLOQUES
[3] POR PAÍSES (POETAS DE 178 PAÍSES)

SUGERENCIA: Buscar poetas antologados fácilmente:
Escribir en Google: "Nombre del poeta" + Fernando Sabido
Si está antologado, aparecerá en las primeras referencias de Google
________________________________
Mostrando entradas con la etiqueta HOLANDA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta HOLANDA. Mostrar todas las entradas

miércoles, 1 de octubre de 2014

RIEKUS WASKOWSKY [11.132]



Riekus Waskowsky

Rotterdam, HOLANDA (1932-1977). Poeta y Traductor de poetas de habla hispana. Libros: Tant pis pour le clown, 1966. Sólo los nombres de los grandes bebedores sobreviven, 1968. El primero que tire la primera piedra, 1970.




ARS POÉTICA



          (She got ev'rything she needs
           she is an artist, she don't look
           back)


El de Poesía
es como el arte culinario:
echas a la sartén algo
al buen tún tún no más...
y sale bien si sabes cocinar.








Poemas de Riekus Waskowsky

La obra del poeta holandés Riekus Waskowsky (Rotterdam: 1932-1977) se encuentra en dos primeros libros donde son recurrentes la cita filosófica, musical y literaria, el desdén rotterdamita, la broma zen: Tant pis pour le clown (Mala suerte para el payaso) de 1966 y Slechts de namen der grote drinkers leven voort (Sólo siguen vivos los nombres de los grandes bebedores) de 1968, y otros dos en los que trabaja también con dibujos, caligrafía mecánica, fotografía: Wie het eerste z´n stenen kwijt is... (El primero que pierde sus fichas...) de 1970 y De Boeddha met een piepertje (El Buda con un pitito 1) de 1972. Dejó además una cantidad considerable de poemas dispersos en revistas literarias y algunos inéditos. En 1985 Rien Vroegindeweij y Erik van Muiswinkel publicaron toda su obra en un solo volumen: Riekus Waskowsky, Verzamelde gedichten (Riekus Waskowsky, poesía reunida), Bert Bakker, Amsterdam.

La traducción de estos 4 poemas de Waskowsky– “Alles, was wir sehen...” pertenece al libro Slechts de namen der grote drinkers leven voort. Los otros 3 poemas son del volumen Tant pis pour le clown - es parte de una antología de poesía holandesa (desde los años 50 a la actualidad, año 2006) en versión bilingüe holandés-castellano, work in progress que espero terminar con buena salud y mucho mejor entendimiento.

Amsterdam, marzo de 2005.

1 La palabra "piepertje" tiene varios y distintos significados, a los que es común su condición de aparato o instrumento musical pequeño. Me conformo con ahora con esto de "pitito" (que me gusta bien poco), a la espera de encontrar una definición más precisa.

_______________________________________

ALLES, WAS WIR SEHEN, KÖNNTE AUCH
ANDERS SEIN (1)

Esta tarde, finalmente, en la cama con S.
Estuvo muy amorosa e hizo lo que pudo
para mostrar diez años más de experiencia
de los que realmente tiene.

A pesar de todo yo no podía evitarlo: tenía que pensar
en Chunyu Fen, de la historia de Li Kung-tso (contada
de nuevo por Ling Yutang).

Pensaba en Fen, cuyo nombre significa hermoso desorden
y que en un sueño, el año 792, era inmensamente feliz
con la hija de un rey de las hormigas. Durante años
vivió con ella en un hormiguero debajo de un viejo árbol.
(Todo esto una tarde cuando había bebido
realmente demasiado.)

Fue terrible: S. tiene un coñito delicioso.
"Te quiero" dijo y yo hubiera querido decir
lo mismo, pero pensaba constantemente:
"¿Quién eres realmente, quién eres,
oh hija del rey de las hormigas?"




ALLES, WAS WIR SEHEN, KÖNNTE AUCH/ ANDERS SEIN

Vanmiddag dus eindelijk met S. naar bed geweest.
Ze was erg lief en ze deed haar best
om tien jaar meer ervaring te tonen dan ze had.

Toch kon ik het niet helpen: steeds weer
moest ik denken aan Chunyu Fen uit het verhaal
van Li Kung-tso (naverteld door Lin Yutang).

Aan Fen dus, wiens naam schone wanorde betekent
en die in 792 in zijn droom bijzonder gelukkig was
met de dochter van een mierenkoning. Jarenlang
leefde hij met haar in een mierenhoop onder
een oude boom. (Dit alles op een middag toen
hij echt wel teveel had gedronken.)

Het was verschrikelijk: S. heeft een lekker kutje.
"Ik hou van je" zei ze en dat had ik ook
wel willen zeggen, maar voortdurend dacht ik:
"Wie ben je eigenlijk, wie ben je,
o dochter van de koning der mieren?"




1. En alemán en el original. En una nota al poema Waskowsky dice: "proposición de Ludwig Wittgenstein, Tractatus Logico- Philosophicus. 5.634". En castellano: "Todo lo que vemos podría ser también de otra manera" (traducción de Jacobo Muñoz e Isidoro Reguera). Una segunda nota al mismo poema dice: "El sueño de un borracho", Li Kung-tso. En Famous Chinese Short Stories, Ling Yutang.




HOMENAJE A GERARD DIELS (2)

Un poeta borracho abraza la luna en
el agua - hasta que llega la muerte,
la muerte de la luna en el agua.

El poeta sigue vivo y después de miles
de años sólo parece haber cambiado el gusto.

Quiero decir: Li Tai Po bebía vino, Dylan
Thomas whisky, Gerard Diels ginebra.





HOMAGGE AAN GERARD DIELS

Een dronken dichter omarmt de maan in
het water - totdat de dood erop volgt,
de dood van de maan in het water.

De dichter leeft verder en na duizenden
jaren blijkt alleen de smaak veranderd.

Ik bedoel: Li T´ai-pee dronk wijn, Dylan
Thomas whisky, Gerard Diels jenever.



2. En una nota al poema Waskowsky dice: "Conocida leyenda sobre la muerte de Li Tai Po. De manera espero que redundante señalo que el título "Homenaje..." no tiene connotaciones irónicas. El trabajo del poeta Gerard Diels me ha causado siempre impresión, aun cuando no fuera más que por estas dos líneas: "Ahora sécate las lágrimas, nada se ha perdido/ que no estuviera ya perdido, antes de empezar". (Het Doornen Zeel, 1946.)




PANTA RHEI (3)

Como recientemente, cuando soñé
que estaba vivo hace mil años.

Desperté lentamente y
desde muy lejos me llegaban las voces de

Ko van Dijk y Hans Croisset, resonando
altas por el castillo de Matilde

de Toscana (el lugar se llama Canossa)
donde habíamos acampado 3 días.

Abajo, en la capilla del castillo
Gregorio VII celebraba una misa de Gracias.

Con gran dificultad intentaba yo aclararme. 
¿Dónde me encontraba? ¿Seguía durmiendo?

¿Era mi despertar mil años más tarde
sólo un sueño?

Junto a mi colchón en el suelo de piedra
descansaban mi cota de malla y mi espada.

Afuera todavía la nieve.





PANTA RHEI

Zoals laatst toen ik had gedroomd
dat ik duizend jaar eerder leefde.

Ik werd heel langzaam wakker en
van ver weg kwamen de stemmen van

Ko van Dijk en Hans Croiset, luid
weerkaatsend door het slot van Mathilde

van Toscane (de plaats heet Canossa)
waarvoor wij 3 dagen hadden gebivakkeerd.

Beneden in de slotkapel celebreerde
Gregorius VII een dankmis.

Moeizam probeerde ik tot klaarheid
te komen. Waar was ik? Sliep ik nog?

Was mijn ontwaken duizend jaar later
alleen maar een droom?

Naast mijn matras op de stenen vloer
lagen mijn maliënkolder en mijn degen.

Buiten nog steeds de sneeuw.

3. En una nota al poema Waskowsky dice: "Pantha rei (griego: todo fluye): sentencia atribuida a Heráclito. El poema está inspirado en una narración del filósofo chino Chuang Tsu, que soñó que era una mariposa y cuando despertó se preguntaba si él, Chuang Tsu, había soñado que era una mariposa, o si la mariposa ahora estaba soñando que era Chuang Tsu. En la temporada 1952/1953, Het Rotterdams Toneel (El Teatro de Rotterdam) puso en escena Enrique IV de Luigi Pirandello. Participaban, entre otros, Ko van Dijk y Hans Croiset".





SANS TEETH, SANS EYES... (4)

Cuando en 1781 el paraíso
se hizo finalmente demasiado pequeño
(se venía criticando desde hacía siglos el trabajo
absolutamente incompetente de la comisión de balotaje) 
Dios achicó a los bienaventurados al punto
que todo el cielo cabía en el bolsillo de su chaleco.
(Dios, que como se sabe,
no mide más de 1 m 23)

Y fue así como miles de millones de muertos
se convirtieron en menos que el murmullo de una hoja,
menos que una sonrisa.




SANS TEETH, SANS EYES ...


Toen in 1781 het paradijs
eindelijk te klein was geworden,
(er was al eeuwen lang kritiek op het werk
van de totale incompetente ballotagecommissie)
verkleine God de zaligen zover
dat de hele hemel in zijn vestzakje ging.
(God, die zoals men weet,
zelf niet groter is dan 1 m 23)

En zo werden toen miljarden doden
minder dan het ritselen van een enkel blad,
minder dan een glimlach.




4. En una nota al poema Waskowsky dice: "Shakespeare, As you like it, Acto II, escena 7: ´Sans teeth, sans eyes, sans taste, sans everything´ . 1781 es una fecha importante en la historia de la filosofía". Waskowsky no explica nada sobre la importancia que le atribuye a ese año.




(Otros) poemas


ARQUEÓLOGO (1)

No es feliz, ahora que lentamente,
después de años de preparación, sus manos
liberan la ciudad sepultada.

Periódicos y revistas especializadas
celebrarán sus hallazgos
pero él no es feliz.

Antiguas formas de desesperación, los restos de la vida
que vacilante ha dejado al descubierto, le llenan el corazón.

Entonces muere, 1200 años antes de Cristo
en la devastación de Micenas.





ARCHEOLOOG

Hij is niet gelukkig, nu langzaam,
na jaren voorbereiding, zijn handen
de bedolven stad bevrijden.

Kranten en vakbladen
zullen over zijn vondsten juichen
maar hij is niet gelukkig.

Oude vormen van waanhoop, de resten van het leven
dat hij aarzelend blootlegt, vullen zijn hart.

1200 jaar voor Christus sterft hij dan
 bij de verwoesting van Mycene.




1.En una nota al poema, el autor señala: “´Micenas´(Mykene, griego: Mykenai): antigua ciudad no griega; primeros habitantes a comienzos de la Edad del Bronce, ca. 3000 A.C.”





TANT PIS POUR LE CLOWN

Es lo que se dice un tipo sacado de un chiste. Tiene
p.ej. que huir, entonces mira el globo 
y pregunta: "¿no tiene usted otra bola?"

Adonai! O también puede tocar a mi puerta
de noche y quiere saber qué significa soixante-neuf
en francés.

Estoy solo en la habitación - me mira
en el espejo. No me da buena espina.






TANT PIS POUR LE CLOWN

Hij is precies een man uit een mopje. Hij
moet bijv. vluchten, bekijkt dan de globe
en vraagt: ´Heeft u geen andere bol?´

Adonai! Of ook wel klopt hij ´snachts op
mijn deur en wil weten wat soixante-neuf
in het frans is. 

Ik ben alleen in de kamer - hij kijkt mij aan
in de spiegel. Ik zie hem niet zo zitten.





HISTORIA (2)

Cuando peleamos en la batalla de las Termópilas
(a mi lado: Ayax, Castor y Polux,

y Odiseo, el héroe astuto, que en la nochebuena
escribe el Gysbrecht van Aemstel (3)

mi amigo del alma Sócrates llevaba una novísima
creación de la Casa de Inglaterra.

Lo que más llamaba la atención eran las largas solapas
de la chaqueta y el pantalón a media pierna con amarras.

Me pareció un poco demasiado: "Oye", le dije, 
"te has equivocado de película.

Ándate a: Siete días felices con Connie,
además los alemanes pagan mejor".

Su grave rostro de filósofo mostró por un instante
gran alegría. Pero luego suspiró:

"La historia es implacable. Yo, Sócrates,
luché al fin y al cabo en las Termópilas.

Lo que pasó, pasó".




GESCHIEDENIS

Toen wij in de slag bij Thermopylae vochten,
(aan mijn zijde: Ajax, Castor en Polux,

en Odysseus, de sluwe held, die in de kerstnacht
den Gybrecht van Aemstel schreef)

droeg mijn boezemvriend Socrates een geheel
nieuwe creatie van House of England.

Vooral de lange revers van het jasje en
de korte kuitbroek met strik vielen op.

Ik vond het al zo gek: ´Man´, zei ik, ´je zit
toch heus in de verkeerde film.

Ga naar: Zeven gelukkige dagen met Connie,
die Duitsers betalen nog better ook´.

Zijn droeve filosofengezicht vertoonde éen
ogenblik grote blijdschap. Toen echter zuchtte hij:

´De geschiedenis is onverbiddelijk. Ik, Socrates,
heb nu eenmaal bij Thermopylae gevochten.

Wat gebeurd is, is gebeurd.´

2. En una nota al poema, Waskowsky dice: “Los historiadores sostienen que el filósofo griego Sócratas jamás combatió en las Termópilas.”

3. Gysbrecht van Aemstel. Obra de teatro (1638) del autor holandés Joost van den Vondel (NdT).



GOSPELSONG

Cada segundo el mundo cambia
la gente vive y la gente muere
como si nada y tal vez no sea nada 
más que algo de movimiento
que no hace cambiar al mundo.




GOSPELSONG

Elke seconde verandert de wereld
men leeft maar en sterft maar
alsof het niets is en misschien is
het ook wel niets dan wat beweging
waardoor de wereld niet verandert.



lunes, 31 de marzo de 2014

JAN JACOB SLAUERHOFF [10.680]


Jan Jacob Slauerhoff

 (Leeuwarden, HOLANDA 1898 – Hilversim, 1936)
Poeta y narrador holandés. Es uno de los escritores más originales del periodo de entreguerras en los Países Bajos. Pasó parte de su vida viajando alrededor del mundo, experiencia que marcó su escritura, sobre todo en su narrativa. Dentro de la Historia de la literatura holandesa es más reconocido como poeta que como narrador. De hecho, se le otorga el título de Poeta maldito; nombre nada gratuito ya que él mismo se comparaba con autores como Baudelaire, Verlaine y Rimbaud. Su obra abarca, entre poesía y prosa, veinte títulos.

POESÍA:

Archipel ("Archipelago", 1923)
Clair-obscur (1927)
Oost-Azië ("East Asia", 1928, under ps. John Ravenswood)
Eldorado (1928)
Fleurs de marécage ("Marsh Flowers", 1929, in French)
Saturnus ("Saturn", 1930, revised and enlarged re-issue of Clair-obscur)
Yoeng Poe Tsjoeng ("Of Little Use", translations from the Chinese and original poems, 1930)
Serenade (1930)
Soleares (1933)
Een eerlijk zeemansgraf ("An Honourable Seaman's Grave", 1936)
Verzamelde gedichten ("Collected Verse", 1947)
Al dwalend ("Wandering About", previously uncollected poems, 1947)
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen ("Only in My Poems Can I Dwell", anthology, 1978)
Op aarde niet en niet op zee ("Not on earth, and not at sea"), poems selected by Henny Vrienten (Amsterdam: Nijgh & Van Ditmar, 2000. ISBN 90-388-7039-6)
In memoriam mijzelf ("In Memory of Myself", anthology, 2006)

PROSA

Original prose[edit source]
Het Lente-eiland en andere verhalen ("The Isle of Spring and Other Stories", 1930, short stories)
Schuim en asch ("Foam and Ashes", 1930, short stories)
Het verboden rijk ("The Forbidden Kingdom", 1932, novel); translated into English by Paul Vincent (2012)
Het leven op aarde ("Life on Earth", 1934, novel)
De opstand van Guadalajara ("The Guadalajara Uprising", 1937, posthumously published novel)
Verzameld proza ("Collected Prose", 1961)
Verwonderd saam te zijn ("Strange Bedfellows", 1987, short stories and a one act play [1928-1935])






Nefertiti

Si es verdad que el pasado que embalsama
descubre cuerpos pero no las vidas,
tú has debido quedar con tus finuras
como un aliento infuso en tus membranas.

Tú no estás muerta
y, si la fe me asiste,
volverás a moverte...

¿Acaso empieza
tu pecho a estremecerse?
¿No se hacen tus facciones ya más dulces
y tus ojos todavía más grandes?

Van tus brazos echando atrás vestidos
de tu cuerpo grácil,
al tiempo que te vienes adelante
como huyendo un abismo de peligros.

¿Es, pues, posible aún vivir juntos,
con haber nacido tú y yo tan distantes,
saltando por encima de reflujos
del tiempo a que escapaste?

A través del océano de siglos
se adelanta una tromba, avanza, avanza,
y en una misma ola confundidos
nos ha reconmovido una misma ansia.
O es como si yo viviera en otros tiempos
o es como si tú aún no hubieses muerto.

Antología de la poesía neerlandesa moderna (Ediciones Saturno, Barcelona, 1971, selecc. y trad. de Francisco Carrasquer).








Espuma y ceniza

trad. Julio Grande Morales, México, Textofilia, 2011, 156 pp.

En nuestra lengua, el territorio literario de Jan Jacob Slauerhoff (Leeuwarden, 1898-Hilversum, 1936) ha pasado tanto tiempo inexplorado que cualquier bosquejo biográfico podría hacernos caer en los peligros de la fascinación. Es, afirman los críticos, uno de los autores holandeses esenciales del siglo XX, tanto por su producción en verso como por sus narraciones. Poeta maldito, admirador de Baudelaire y Verlaine, fue en otra de sus facetas traductor de Güiraldes, Gómez de la Serna y Martín Luis Guzmán (su versión de La sombra del caudillo fue uno de sus últimos proyectos y solo se conoció de manera póstuma). Su bibliografía suma una veintena de libros, de los cuales Espuma y ceniza es apenas el primero en publicarse en el mundo de habla hispana. Hasta aquí lo que uno esperaría de un escritor.

Pero Slauerhoff está lejos de ser un poeta ajeno a la intensa vida práctica: después de graduarse como cirujano prestó sus servicios en distintas embarcaciones comerciales. Viajó a Oriente, África y América Latina, a pesar de sufrir constantemente cualquier cantidad de dolencias. Por supuesto que esta última circunstancia adquiere –con la lectura de sus obras– un carácter relevante: su prosa depende tanto de su condición de nómada como de la de hombre enfermizo, a tal grado que es difícil imaginar a Slauerhoff en un único sitio. Si atendemos al modo en que sus personajes asumen las estancias en tierra, podemos intuir la propia incomodidad del escritor ante los domicilios fijos. Y no olvidemos tampoco el estado confesional de su poesía: “En mis poemas puedo vivir, en ningún otro lugar podría encontrar un refugio”, dice en un texto llamado sintomáticamente “Sin hogar”.

Espuma y ceniza reúne cinco relatos de viaje, cuyo rasgo común es que no están escritos desde el exotismo que producen los territorios lejanos sino desde la abulia. Los personajes de este libro se ven arrojados a otras latitudes, ya sea por la repentina adquisición de una fortuna (“El heredero”) o por la búsqueda de una mujer que es todas las mujeres (“Larrios”). Cualquiera que haya sido el impulso germinal del éxodo, con el tiempo, el entusiasmo termina por verse contenido gracias al horror cotidiano o a la desagradable manera que tienen las ciudades de extender cartas de naturalización. Los vagabundos de Slauerhoff, según parece, se mueven por la necesidad de abandonar sus grises vidas, tan solo para descubrir que el tedio viaja con ellos.

La opinión que sobre distintos pueblos tienen estos personajes serviría para desalentar toda clase de turismo. De Creta: “Los barrancos más profundos, caminos tortuo-sos que daban el doble de miedo por los abismos que recorrían.” De Athos: “Le muestran [a uno] sus tesoros, le piden un tributo, y le dejan marchar; solo, más pobre que cuando llegó, material y espiritualmente.” De Frisco: “Un árido cementerio y una ciudad en decadencia.” De Fuzhou: “Una ciudad de yanquis y de chinos con un crecimiento brutal, donde se escarbaba y asesinaba para vivir.” Enemigos declarados del presente, los trotamundos de Slauerhoff transmiten en cada postal su honesto deseo de estar en otro sitio.

Such is life in China: la mordaz descripción de una borrachera de extranjeros en Chi Nan Fu resulta ejemplar para entender esta idea, a través de un cuento que nunca pierde el humor ni su capacidad para dibujar pequeñas epifanías. La trama aparentemente sencilla deja entrever un puñado de héroes reunidos por el hastío: Bruce (“el doctor de la misión que por fin se entregaba a la bebida”), Talman (el cónsul honorario de Letonia, Holanda, Austria y “un par de pequeñas naciones más”) e Ibsen (el antiguo capitán de un carguero noruego, cuyas habilidades para sortear tifones en altamar requerían que estuviera alcoholizado). Sobrevivientes de otras batallas –la tormenta o la visita al paciente desahuciado– coinciden apenas en una casucha bajo la lluvia. “¿Y qué tenían que decirse por otra parte?”, observa el narrador. Nada, sino atender la urgencia de beber en silencio, “el estado más puro cuando las reservas de chistes y las noticias sobre barcos se habían agotado”.

Slauerhoff despliega su talento para que las existencias mínimas se muestren también como un conglomerado de moralidades, prejuicios, sueños de fuga e insatisfacciones. Las historias íntimas de Bruce, Talman o Ibsen se entrometen aquí y allá y permiten reinterpretar la engañosa inercia de sus reuniones. La escena de la recatada esposa de Bruce y del reverendo que la reprende logra significar a nivel dramático el ridículo estado de redención que experimenta el médico, tan solo por llegar ebrio a su casa.

Por otro lado, “El último viaje del Nyborg” es quizá el relato mayor de este libro. Fröbom, capitán de un buque, acepta trasladar cadáveres chinos de Frisco a Fuzhou. El pago de cinco dólares por cada cuerpo que llegara en buen estado le parece un acuerdo razonable, que le permitiría dejar el negocio de la navegación. Tiene todo en contra –las tormentas del Pacífico, el deterioro del barco y la propensión de los subordinados para creer en los espíritus – pero aún así acepta la responsabilidad. Tras sufrir los embates del clima, el capitán recibe una nueva oferta por parte de un administrador yanqui: transportar ilegalmente un cargamento de caucho hasta Adelaida a cambio de veinte mil dólares. Eso supone desviarse de la ruta y deshacerse de los cadáveres de algún modo, pero Fröbom resuelve cumplir ambos encargos. Una nueva tormenta golpea a la embarcación, y provoca que los escotillones se rompan y el agua inunde las bodegas. En consecuencia, los ataúdes son arrastrados a la cubierta, como si un ejército de muertos tomara por asalto la nave. Días antes, en sus momentos de calma y debido al aburrimiento de sus tripulantes, el Nyborg daba la impresión de ser un “buque fantasma”, pero el episodio final vuelve aterradora la metáfora. Más que ante un hecho sobrenatural, los hombres de este relato sucumben a una vida que ni siquiera concede tiempo para el arrepentimiento.

Dados los temas y las atmósferas, para el lector resulta imposible no pensar en Joseph Conrad y en la manera en que la soledad marítima puede servir para poner a prueba el carácter. No obstante, en Slauerhoff atestiguamos también el creciente hartazgo de aquellos que admiten la muerte o la cotidianidad como la única alternativa al nomadismo. En otro de sus libros, la novela El reino prohibido  (1932), un joven Luís de Camões escucha a su padre decir: “Los viajes solo muestran que el mundo es igual en todas partes.” Los cuentos de Espuma y ceniza parecen confirmar esa tesis. ~



IN NEDERLAND

In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er steeds zijn lusten reven,
Ter wille van de goede buren,
Die gretig door elk gaatje gluren.
'k Ga liever leven in de steppen,
Waar men geen last heeft van zijn naasten:
Om ‘t krijschen van mijn lust zal zich geen reiger reppen,
Geen vos zijn tred verhaasten.

In Nederland wil ik niet sterven,
En in de natte grond bederven
Waarop men nimmer heeft geleefd.
Dan blijf ik liever hunkrend zwerven
En kom terecht bij de nomaden.
Mijn landgenooten smaden mij: ,,Hij is mislukt."
Ja, dat ik hen niet meer kon schaden,
Heeft mij in vrijheid nog te vaak bedrukt.
In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er altijd naar iets streven,
Om ‘t welzijn van zijn medemenschen denken.
In het geniep slechts mag men krenken,
Maar niet een facie ranslen dat het knalt,
Alleen omdat die trek mij niet bevalt.
Iemand mishandlen zonder reden
Getuigt van tuchtelooze zeden.

Ik wil niet in die smalle huizen wonen.
Die Leelijkheid in steden en in dorpen
Bij duizendtallen heeft geworpen...
Daar loopen allen met een stijve boord
- Uit stijlgevoel niet, om te toonen
Dat men wel weet hoe het behoort -
Des Zondags om elkaar te groeten
De straten door in zwarte stoeten.

In Nederland wil ik niet blijven,
Ik zou dichtgroeien en verstijven.
Het gaat mij daar te kalm, te deftig,
Men spreekt er langzaam, wordt nooit heftig,
En danst nooit op het slappe koord.
Wel worden weerloozen gekweld,
Nooit wordt zoo'n plompe boerenkop gesneld,
En nooit, neen nooit gebeurt een mooie passiemoord.






WONINGLOOZE

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
Nooit vond ik ergens anders onderdak;
Voor de' eigen haard gevoelde ik nooit een zwak,
Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.
Zoolang ik weet dat ik in wildernis,
In steppen, stad en woud dat onderkomen
Kan vinden, deert mij geen bekommernis.

Het zal lang duren, maar de tijd zal komen
Dat voor den nacht mij de oude kracht ontbreekt
En tevergeefs om zachte woorden smeekt,
Waarmee ‘k weleer kon bouwen, en de aarde
Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de
Plek waar mijn graf in 't donker openbreekt.






HET EINDE

Vroeger toen ‘k woonde diep in t land,
Vrat mij onstilbaar wee;
Zooals een gier de lever, want
Ik wist: geen streek geeft mij bestand,
En k zocht het ver op zee.

Maar nu ik ver gevaren heb
En lag op den oceaan alleen,
Waar zelfs Da Cunha en Sint-Heleen
Niet boren door de kimmen heen,
Voel ik het trekken als een eb

Naar 't verre, vaste, bruine land...
Nu weet ik: nergens vind ik vree,
Op aarde niet en niet op zee,
Pas aan die laatste smalle ree
Van hout in zand.

martes, 31 de diciembre de 2013

MUSTAFA STITOU [10.573]


Mustafa Stitou

Mustafa Stitou (Tetuán, 20 de octubre 1974 ) es un poeta marroquí - holandés.

Stitou nació en Marruecos, pero se crió en Lelystad. En 1993 estudia en Amsterdam historia y filosofía. 

OBRA:

1994 - Mijn vormen
1998 - Mijn gedichten
2003 - Varkensroze ansichten
2013 - Tempel

PREMIOS:

1992 - El Hizjra-Literatuurprijs voor Twee gedichten over bijna-doden
2004 - Jan Campert-prijs voor Varkensroze ansichten
2004 - VSB Poëzieprijs voor Varkensroze ansichten




Misterio

1

Un destartalado muro en medio de la plaza,
que según los matarifes data del siglo octavo;
junto a este muro brindaron los primeros conversos
su primera ofrenda formal para celebrar la matanza.

El bellísimo degolladero (con elementos art nouveau) fue construido
por una pudiente familia francesa a comienzos del siglo veinte,
cuando el matadero se hallaba a las afueras del centro administrativo.
Desde que se fue el antiguo colono, hace unos cincuenta años,
han pasado muchas cosas, el centro se ensanchó,
la población de la ciudad se multiplicó
pero el matadero sigue allí.

Un gobierno local con un poquito de visión reformaría
el bello matadero (dejando tal cual la pequeña ruina)
para reconvertirlo, por ejemplo, en un museo,
de forma que al menos una parte de los objetos excavados
por arqueólogos americanos no se llevaría en barco
sino que encontraría aquí mismo un bonito destino.

2

Un museo así sería todo un progreso, pues son escenas 
macabras, esos oxidados contenedores con rejas cargados
de inocentes reses puras, que entre ultramarinos y cibercafés
se dirigen rechinando al matadero.

Algunos días, como un fanal sobre el centro,
el nauseabundo olor de sangre. El desesperado mugido
de una vaca que de pronto parece comprender qué es
lo que le aguarda. Perros salvajes
vagando por las calles comerciales.

Un matarife con bata blanca embadurnada en sangre
y botas embadurnadas en sangre, jadeando pero inabordable, 
empujando en medio de la gente que recorre callada las tiendas
una carretilla llena de entrañas – 
no favorece en absoluto al turismo de masas,
que es lo que tendrá que potenciar esta región
si quiere salir adelante.

En verdad, es un misterio que no se tomen medidas.
Uno casi creería que el gobierno está hechizado
y que cada nueva generación se deja encantar
por aquel sagrado murete, por una ruina de nada.

Übersetzung: Traducción al castellano: Ronald Brouwer




MYSTERIE

1

Een afgebrokkeld muurtje centraal op het plein
dateert volgens de slachters uit de achtste eeuw;
op de plaats van het muurtje brachten de eerste bekeerlingen
ter gelegenheid van het slachtfeest hun eerste correcte offer.

De prachtige slachtzaal (Jugendstil-elementen) is door een rijke
Franse familie gebouwd aan het begin van de twintigste eeuw;
het slachthuis bevond zich toen net buiten het administratieve centrum.
Sinds het vertrek van de oude kolonisator zo’n vijftig jaar geleden
is er veel gebeurd, het centrum is enorm uitgedijd,
de stadsbevolking verzoveelvoudigd
maar het slachthuis staat er nog steeds.

Een stadsbestuur met een beetje visie zou het prachtige
slachthuis kunnen verbouwen (de kleine ruïne blijft intact)
en vervolgens omdopen tot museum bijvoorbeeld,
zodat tenminste een deel van de door Amerikaanse
archeologen opgediepte voorwerpen niet hoeft verscheept
maar híer een mooi heenkomen vindt.



2

Een museum zou een hele vooruitgang betekenen want
het zijn macabere taferelen, de getraliede roestbakken beladen
met nietsvermoedend rein vee, langs kruideniers en internetcafés
knetterend naar het slachthuis onderweg.

Op sommige dagen als een stolp op het centrum
de weeë geur van bloed. Het desperate geloei
van een koe die ineens lijkt te begrijpen wat haar
te wachten staat. Wilde honden
zwervend door de winkelstraten.

Een slachter in bloedbesmeurde witte jas en
bloedbesmeurde lieslaarzen, puffend maar ongenaakbaar
langs zwijgend winkelend publiek een kruiwagen voor zich uit
duwend, volgeladen met ingewanden –
geenszins bevorderlijk voor massatoerisme,
waar deze streek het toch echt van zal moeten hebben
wil het hier ooit wat worden.

Werkelijk, een mysterie dat er niet wordt ingegrepen.
Je zou haast gaan geloven dat het bestuur behekst is
en elke nieuwe generatie opnieuw in de ban raakt
van een geheiligd muurtje, een ruïne van niks.

© 2003 Mustafa Stitou
De: Varkensroze ansichten
Publicado en:: 2003, De Bezige Bij







Antepasados, vecinos de abajo

Algunos antepasados, sabemos, soñaron con Dios
y de ahí surgió nuestro mundo de cosas finitas.
Fueron aquellos que sacrificaron un hijo a algo todopoderoso
e invisible.
También sabemos que algunos perros…
que algunos hombres al cabo de un tiempo se van pareciendo
a su animal de compañía. A veces
resulta grotesco, a menudo pasa desapercibido.
Mis vecinos de abajo, casualmente una pareja sin hijos, suelen
recoger mis recados y me preguntan susurrando
si no me molestan o si hay algo en lo que puedan
                                                                       ayudarme.
Otros antepasados no sabían qué hacer con la muerte,
ni tampoco con el nacimiento, veían en un niño recién nacido
a un antepasado difunto. Desde entonces, la confusa fe 
que fundaron sigue vagando por nuestros genes;
mis vecinos de abajo me han confesado que se reencarnarán y quieren 
reencarnarse en una especie animal con formas suaves, como abejas.

Übersetzung: Traducción al castellano: Ronald Brouwer




VOORVADEREN, ONDERBUREN

Sommige voorvaderen, weten we, hebben God gedroomd
en daaruit is voortgekomen onze wereld van eindige dingen.
Zij waren het die ooit een kind offerden aan iets almachtigs
en onzichtbaars.
We weten ook dat sommige honden –
Dat sommige mensen gaan lijken op hun huisdier
na verloop van tijd. Soms
een grotesk gezicht, meestal blijft het onopgemerkt.
Mijn onderburen, een kinderloos stel toevallig, nemen
mijn boodschappen altijd aan en vragen mij fluisterend
of zij mij niet tot last zijn en soms ergens mee kunnen
     helpen.
Andere voorvaderen wisten zich met de dood geen raad
en met geboorte evenmin,zij zagen in een pasgeboren kind
een gestorven voorvader. En het verwarde geloof dat
zij stichtten spookt sindsdien door onze genen;
mijn onderburen hebben mij toevertrouwd te zullen en willen
reïncarneren in een diersoort met zachte zeden, in bijen.

© 2003 Mustafa Stitou
De: Varkensroze ansichten
Publicado en:: 2003, De Bezige Bij




Lengua materna

krksh
   krksh
krkshkrksh
krksh
(Ovejas, ovejas, ¿venís?)

(Cabras, cabras, ¿venís?)
gtshgtsh
gtshgtshgtshgtsh
   gtsh
gtsh
gtshgtshgtshgtsh

(¿Vienes, vaca?) haash
haashhaash
haash
haash

(Gata) bshbsh
   bshbsh
bsh
bshbshbsh

(Le pedía al perro
suéltalo vete
le chillaba)
¡e-deb!
¡e-deb-e-deb!
¡e-deb!

Übersetzung: Traducción al castellano: Ronald Brouwer




MOEDERTAAL

krksh
   krksh
krkshkrksh
krksh
(Ooien, ooien komen jullie?)

(geiten, geiten komen jullie?)
gtshgtsh
gtshgtshgtshgtsh
   gtsh
gtshgtshgtshgtsh

(Kom je, koe?) haash
haashhaash
haash
haash

(Poes) bshbsh
   bshbsh
bsh
bshbshbsh

(Verlangde ze van de hond
laat los loop weg
snerpte ze)
è-dèb!
   è-dèb-èdèb!
è-dèb!

© 2003 Mustafa Stitou
De: Varkensroze ansichten 
Publicado en:: 2003, De Bezige Bij







Anton

A la izquierda, una esbelta diosa de pelo dorado,
que no se dignaba a mirarme.
Pero me daba igual: desde el once de septiembre,
los árabes no somos demasiado
                                           populares. A la derecha,
una pareja; ella, una giganta, la cara picada,
un elegante vestido de terciopelo morado, que tenía 
su aquel. Así que, en cuanto su compañero se retiró,
entablamos conversación; trabajaba, me contó,
en una agencia de cásting; esa tarde había
seleccionado para una nueva serie holandesa
                                           a unos fascistas*.
Ay, mi novia judía y yo, 
se ve cómo juntos nos hacemos mayores y más gordos,
encontramos cada vez más placer en comer
y dormir. Cuando el compañero volvió,
le besó el hombro desnudo mientras
me miraba fijamente. La delgada rubia
a mi izquierda –ahora lo noté– llevaba atrás en la nuca,
a todo lo ancho, un tatuaje:
                                           Anton
ponía,
caligrafiado, entre
dos corazones.

* Seguidores del NSB, el Movimiento Nacionalsocialista Holandés,
   fundado en 1931 por Anton Mussert (N.d.T).

Übersetzung: Traducción al castellano: Ronald Brouwer







ANTON

Links een tenger en goudblond godinnetje
keurde me geen blik waardig.
Maar het deed me niets: sinds elf september
ligt een Arabier nu eenmaal slecht
   in de markt. Rechts
een stelletje; zij, reuzin, pokdalige kop,
paarsfluwelen avondjurk, ik vond het
wel wat hebben. Dus toen haar vriend even verdween
raakten we in gesprek; ze werkte, vertelde ze,
voor een castingbureau; die middag had ze,
voor een nieuwe Nederlandse dramaserie,
   NSB’ers gecast.
ach, mijn joodse verloofde en ik,
zienderogen worden we ouder en dikker samen,
scheppen steeds meer behagen in eten
en slapen. Toen haar vriend weer opdook
kuste hij haar blote schouder en keek mij
ondertussen strak aan. De slanke blondine
links van mij, zag ik nu, had op de achterkant van haar nek,
over de volle breedte, een tatoeage:
         Anton
stond er,
in schoonschrift, tussen
twee hartjes in.

© 2003 Mustafa Stitou
De: Varkensroze ansichten
Publicado en:: 2003, De Bezige Bij





Afirmaciones

Puedo dejar de fumar y aunque no lo consiga
me quiero a mí mismo no estoy gordo ni bajo ni orondo
tengo una polla suave y amor de sobra en esta pechuga

ahora ya no temo tu ira padre ya no la temo
tu ira padre tu ira es de turbia naturaleza

lo oculto no es lo oculto padre
es el resplandor sobre los animales hombres cosas
así que ¿para qué rezar arrodillado
si el rezo soy yo mismo?

puedo dejar de fumar y aunque no lo consiga
me quiero a mí mismo no estoy gordo ni bajo ni orondo
tengo una polla suave y amor de sobra en esta pechuga

nietzsche se lamentaba por lo que destruyó y enloqueció
darwin en su vejez se convirtió en una máquina yo tengo 
una polla suave y amor de sobra en esta pechuga puedo
dejar de fumar y aunque no lo consiga 
me quiero a mí mismo no estoy gordo ni bajo ni orondo

adiós maestros errados de antaño cultivo una barriga
en la que mañana tatuaré el uno corintios trece
sobre la caridad versículo cuatro cinco seis y siete

puedo dejar de fumar y aunque no lo consiga
me quiero a mí mismo no estoy gordo ni bajo ni orondo
tengo una polla suave y amor de sobra en esta pechuga

del mundo no me puedo caer pues siempre me recoge
mi extraña madre

cuando miro a los ojos de mi novia judía
las mariposas entran y salen revoloteando de mi boca

puedo dejar de fumar y aunque no lo consiga
me quiero a mí mismo no estoy gordo ni bajo ni orondo

puedo dejar de fumar no será un fracaso
desolador como la televisión estatal libanesa

no es un fracaso soy un hecho biológico
pero puedo masturbarme
masturbarme por nostalgia y aún dibujo
como dibujaba cuando tenía siete inviernos

puedo dejar de fumar y aunque no lo consiga
me quiero a mí mismo no estoy gordo ni bajo ni orondo

no es un fracaso ser un cuerpo finito
esta tarde en el tranvía
vi a un niño
con cabeza de emperador romano

adiós maestros errados de antaño no es un fracaso
tengo una polla suave y amor de sobra en esta pechuga

amor
de sobra

puedo dejar de dejar de fumar y aunque no lo consiga
me quiero mí mismo estoy gordo
soy bajo
estoy orondo

Übersetzung: Traducción al castellano: Ronald Brouwer



AFFIRMATIES

Ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst

niet langer vrees ik uw toorn vader ik vrees niet
langer uw toorn vader uw toorn is natuurtroebel

het verborgene is het verborgene niet vader
het is de schittering over dieren mensen dingen
dus waarom knielend bidden
wanneer ikzelf het gebed ben?

ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst

nietzsche treurde om wat hij vernielde en werd waanzinnig
darwin werd een machine op zijn oude dag ik heb
een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst ik kan
stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond

vaarwel dwaalleraren van weleer ik kweek een buik
waarop ik morgen tatoeëer een korinthiërs dertien
uitnemendheid der liefde vers vier vijf zes en zeven

ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst

uit de wereld kan ik niet vallen altijd raapt mijn
vreemde moeder mij op

kijk ik in de ogen van mijn joodse verloofde
fladderen er vlinders in en uit mijn mond

ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond

ik kan stoppen met roken het is geen fiasco
troosteloos als libische staatstelevisie

het is geen fiasco ik ben een biologisch feit
maar ik kan masturberen
masturberen uit nostalgie en ik teken
zoals ik tekende zeven winters oud

ik kan stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond

het is geen fiasco dat ik eindig lichaam ben
vanmiddag zag ik in de tram
een kind
met een romeinsekeizerkop

vaarwel dwaalleraren van weleer het is geen fiasco
ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst

zat
liefde

ik kan stoppen met stoppen met roken en ook als het niet lukt
ik hou van mezelf ik ben dik
ik ben klein
ik ben rond

© 2003 Mustafa Stitou
De: Varkensroze ansichten
Publicado en:: 2003, De Bezige Bij