BUSCAR POETAS (A LA IZQUIERDA):
[1] POR ORDEN ALFABÉTICO NOMBRE
[2] ARCHIVOS 1ª, 2ª, 3ª, 4ª, 5ª 6ª 7ª 8ª 9ª 10ª 11ª 12ª 13ª 14ª 15ª 16ª 17ª 18ª 19ª 20ª y 21ª BLOQUES
[3] POR PAÍSES (POETAS DE 178 PAÍSES)

SUGERENCIA: Buscar poetas antologados fácilmente:
Escribir en Google: "Nombre del poeta" + Fernando Sabido
Si está antologado, aparecerá en las primeras referencias de Google
________________________________

miércoles, 1 de febrero de 2012

5916.- IVÁN TZANEV






Iván Tzanev (Ostritza, Bulgaria, 1941)




EPITAFIO DE LA ABEJA


Tu zumbido llena el oído, pelirrojo peón negritrabajador.
¿Acaso tu nombre frágil no es el polen pegado a la boca?
Unes las partículas e infundes dulzura a las cosas,
y te veo entre las ramas, revoloteas como un rayo ensimismado.
Anudada con un hilo tierno a mi mirada cautiva,
subes cada vez más alto y cada flor se hace tu peldaño.
Cima de la caricia sin provecho, te despides del árbol blanco,
y por un pequeño sendero sonoro recorres el día apaciguado.
Qué riquezas ocultas tan avizoramente en tu colmena sencilla,
pero este ávido ensañamiento de atesorar no se puede saciar jamás.
Yo llamo un festín amargo tu día laborioso en los parrales,
parda gota de sudor, que te has colado por el racimo ambarino.
Fragancia de miel y de dolor chorrea de los aguijones que me pican,
hermana de mi celo, te alcanzo cada vez más difícilmente.
Si tiendo la mano para acariciarte, clavas tu aguijón en un instante.
Y es la pequeña raíz de una canción por ti, abeja que pereces.


(traducción de Rada Panchovska y Raúl Herrero)






___________________________________




POEMAS DE IVÁN TZANEV
TRADUCIDOS POR LA POETA Zhivka Baltadzhieva




Дърво на хълма
Да не забравям никога, че има
дърво на хълма -
някъде, далече,
където и да е - дърво без име,
сприятелено с идващите вечери.
Дърво на хълма.
То ще ми напомня
как будните очи в тревата скитат,
как в дълбините на нощта бездомна
поникват гласовете на щурците.
Дърво на хълма.
Нека ме обича
и не забравя никога за мене.
То е безименно, ще го наричам
търпение и тишина зелена.
Дърво - тъй стройна
плът на мисълта ми! -
стои на хълма, с облаците слято,
заслушано във приказките тъмни,
които му нашепва вятърът.






UN ÁRBOL EN LA CIMA


No olvidar jamás: existe
un árbol, árbol en la cima,
un árbol lejos,
donde sea, sin nombre árbol,
el amigo de toda noche venidera.
Un árbol.
Me recordará
cómo los ojos desvelados entre las hierbas locas yerran
y en el pozo de la noche
brotan las voces de los grillos.
Un árbol.
Quiero que me quiera,
que nunca me olvide, nunca.
Sin nombre árbol, yo le nombro
Silencio, Estoicismo.
Un árbol.¡Tan esbelta, tan atenta
materia de mi reflexión!
En la colina, con las nubes uno,
a la escucha de las turbias leyendas
que el viento le susurra.


Traducción: Zhivka Baltadzhieva, 2012










Археологически разкопки


Насред града, на малкия площад срещу джамията,
размаха кирките си някакъв безцеремонем миг,
изкорми вечността, изтръгна от недрата с
трибуни каменни и стъпала на римски стадион
(или амфитеатър). Зяпнахме от изненада,
смути ни споменът за гладиаторската кръв,
изтекла тук, по тези камъни, преди столетия.
И цял следобед съзерцавахме, умислени.
Но как набързо любопитството ни се засити
и навикът ни овладя, площадчето отново е арена
на всекидневния, креслив провинциален бит,
от призраците на историята несмущаван.
Тъй отминава славата, би казала с ирония
онази преоблечена богиня, русата археоложка.
Избухват в розово фонтанчета от захарен памук,
тълпата радостно жужи, бръмчат кречеталата
с детинска непочтителност към древните.
Изглежда, само днешното е вечно (впрочем,
виновен ли е живият, че дишането го опиянява?).
Покрай величествените развалини на стадиона
процесия от бебешки колички шества пак,
денят е синеок, и колко гукащи войничета
дойдоха, може би видяха, и навярно победиха.






EXCAVACIONES ARQUEOLÓGICAS


En medio de la ciudad, en la plazoleta frente a la mezquita,
levantó sus picos un instante insultante,
destripó la eternidad, desarraigó de sus entrañas
las tribunas de piedra y los peldaños de un estadio romano
(¿o de un anfiteatro?). De la sorpresa nos quedamos boquiabiertos,
nos turbó el recuerdo de la sangre de gladiadores
derramada aquí, sobre estas mismas piedras, hace centurias.
Y nos quedamos contemplando toda la tarde, muy pensativos.
Pero qué aprisa nuestra curiosidad se sació
y se apoderó de nosotros la costumbre, vuelve a ser arena la plazoleta
de la chillona existencia provinciana
que nunca logran trastornar los espectros de la historia.
Así pasa la gloria, diría con ironía
aquella diosa disfrazada, la arqueóloga rubia.
Estallan en color rosa las dulces fuentes de algodón de azúcar,
la muchedumbre zumba alegremente, retumban tarabillas
con infantil irreverencia hacia los antiguos.
Parece que solamente lo de hoy es eterno (¿Es culpa del vivo
que respirar le embriaga?)
A lo largo de las ruinas augustas del estadio
una procesión de cochecitos de bebés reitera su marcha,
el día tiene ojos azules, y cuántos gorjeantes soldaditos
vinieron, quizás vieron, y, con toda probabilidad, vencieron.


Traducción: Zhivka Baltadzhieva, 2012












AGUA PRIMAVERAL


Flor de cerezos el AGUA trae.
... fue NUBE un día, fue NIEVE
y HIELO muerto, hasta ayer,
de orilla a orilla colmando
lo inmenso.
Pero no recuerda la NEVADA,
por completo el HIELO ha olvidado.
Hoy sólo sabe
que es joven,
el más joven agua
que haya habido.


/a español Zhivka Baltadzhieva, 2012




Пролетна вода


Върви ВОДА със цвят черешов.
Тя беше ОБЛАК, беше СНЯГ
и мъртъв ЛЕД до вчера беше
в пространството
от бряг до бряг.
Но тя не помни СНЕГОПАДА,
забравила е за ЛЕДА.
Тя знае само,
че е млада,
че е най-младата вода.